Eén

The heart, the head does not feel (Kurt Halsey)

Rust en stilte.

Ik leef, 
want mijn hart klopt. 

Wat vroeger was, dat is niet nu. Waar vroeger de woorden uit mijn vingers, uit mijn pen, mijn toetsenbord vloeiden, is het nu stil. Stil en rustig. Er zit een verhaal in mijn hoofd, maar ik kan het niet schrijven. Ik wil het niet.

‘Je hart stopt steeds met kloppen als je aan me denkt. Laat me eruit, ik leef, je moet me vertellen!’

Er zijn stemmen. Niet in mijn hoofd, maar om me heen. Mensen die ik ken, die zeggen: ‘Waarom schrijf je niet meer? Vroeger schreef je over alles en zo mooi, we konden het voelen, meebeleven, we waren erbij. Over zeeën, bossen, verre landen. Je schreef er met je woorden een nieuwe wereld bij.’

‘Je hart slaat slagen over als je aan me denkt.

Laat me eruit, ik leef!

En jij moet me voelen om te leven.’

Er is iets waar ik altijd over schrijven wilde. Maar nee, ik kan niet schrijven. Ik wil het niet beschrijven. Het is te dichtbij, ik wil er niet aan denken. Ik wil het niet meer in mijn leven. Laat me, laat me dromen. Laat me doen alsof alles goed is en rustig en stil. Het is ook stil. Toch...?

‘Je hart stopt steeds met kloppen als je aan me denkt. 

Laat me eruit, ik leef, ik moet verteld worden! 

Je moet me voelen om echt te kunnen leven.

Om verder te kunnen met je eigen leven.’

Goed. Het is goed. Ik hoor je. Ik geef het op. 

Ik schrijf.